Je hebt geleerd om je aan te passen en te voldoen aan verwachtingen. Je zet je masker op, je speelt je rol en je glimlacht je met beleefdheden door de dag heen. Daarmee overleef je in de wereld zoals je die hebt leren kennen. Een wereld die altijd ‘aan’ lijkt te staan en waar ‘meer’ en ‘beter’ de norm is. Je bent moe en voelt dat je langzaamaan opbrandt.

Je ziet over het hoofd wat je bent en durft niet te zijn wie je bent.

Wat je het allerliefste wil, dat weet je wel. Je wil jezelf kunnen zijn, zonder filter, zonder excuses. Tegelijkertijd is dat ook je grote angst. Want wat als jij niet goed genoeg blijkt te zijn? Wat als eenieder zich van je afkeert als jij jezelf echt laat zien? Dus kies je voor de zogenaamde veilige weg. De weg van aanpassen, absorberen, wegkijken en slikken. Een schijnbaar veilige weg die uiteindelijk doodloopt.

Datgene wat je lange tijd leek te beschermen en te dienen is nu je gevangenis. Dit erkennen en zien vraagt moed. Waar die moedwilligheid toe leidt, wil je nu weten? Dat mag je gaan ervaren, onderzoeken en ontdekken.